Toen het begon te waaien
Heb ik toen niet gezegd
Wees niet bang
Het duurt maar even
Die wind is zo weer weg
Toen het begon te regenen
Heb ik toen niet gezegd
Wees niet bezorgd
Sta onder mijn plu
Die regen is zo weer weg
Toen het begon te stormen
Heb ik toen niet gezegd
Wees vooral dapper
We schuilen hier
Die storm is zo weer weg
Toen de wind ging liggen
– De regen stopte
De storm stokte
De wolken schoven op
Voor de zon -
Heb ik toen niet gezegd
Nu is ‘t veilig
Zet je stappen op je weg
De kantoormoestuin. Kan het in Almere?
Duurzaam is wel het laatste-modewoord dat marketeers mijns inziens te pas en te onpas gebruiken. Werkelijk alles wat maar een beetje naar groen riekt, is duurzaam. Niks is hipperdepipper dan ‘duurzaam’.
Natuurlijk zijn er veel duurzame initiatieven en sommige verdienen best de aandacht. Zo ook het idee van – in goed Nederlands – ‘vertical farming’. Tuinieren en groente of fruit verbouwen ‘avant la lettre’, noem ik het, de kantoormoestuin. Niet op het uitgestrekte platteland, maar de hoogte in, vandaar ‘vertica(a)l’, in (kantoor)gebouwen. Daarvan staan er toch al – dankzij de crisis – genoeg leeg. Maar waarom verticaal voedsel verbouwen?
Negen miljard monden
In het jaar 2050 leeft naar alle verwachting 80 procent van de mensen op onze aardkloot in een stad. En tegen die tijd zijn er negen miljard monden te voeden, als de prognoses kloppen. Ter vergelijking: ik was met 3.720.022.751 anderen bewoner van onze planeet in 1972. Kunnen we dus over krap veertig jaar wel uit de voeten met onze huidige manier van voedsel verbouwen? Ik vrees van niet.
John Apesos, een Amerikaan uit Ohio denkt er net zo over. Hij is in Amsterdam onlangs gestart met een proef. Gewoon, in een souterrain in IJburg. Samen met een andere enthousiaste jongeman bouwde hij een stellage met planten. Ledlichten erop en groeien maar. “Wat is energiezuiniger en daarmee duurzamer?”, vroeg ik hem. Vanuit Guatemala de peultjes voor je avondeten laten importeren (ja, die kopen wij allen in de buurtsuper, geef maar toe) of vanuit de kantoormoestuin in mijn wijk of op bijvoorbeeld mijn zolder?
We lenen de aarde
John beaamde dat hij exacte gegevens hierover nog niet kon geven. Maar er is veel te winnen. Denk maar aan alle energie die nu nog verloren gaat in het transport om voedsel op tafel te krijgen: de brandstof van het vliegtuig/vrachtschip/vrachtwagen. Of die liters water die de plant niet opzuigt maar in de bodem verdwijnt. En, niet onbelangrijk: de verpakking. Nee, bij deze kantoormoestuin kan onder het juiste licht en een afgemeten hoeveelheid water en voeding jouw andijvie prima groeien.
Nog een voordeel: de met rust gelaten grond – waarop groente en fruit nu groeit – knapt ervan op; het ecosysteem herstelt zich. En dat is mooi, want we lenen de aarde immers van onze kleinkinderen.
Kantoormoestuin in Almere
Als er bewoners, bedrijven of organisaties in Almere zijn die in zo’n kantoormoestuin geloven en daadwerkelijk uit eigen middelen of samen met andere partners in Almere willen opstarten, kunnen zij zich bij mij aanmelden op ‘info@lindagraanoogst.nl onder vermelding van ‘kantoormoestuin in 036’.
In twee weken tijd groeit deze sla groter in een ‘kantoormoestuin’. (Foto: Linda Graanoogst)
Vandaag is het precies 10 jaar geleden dat Pim Fortuyn overleed omdat Volkert van der G. hem neerschoot op het mediapark in Hilversum.
In de media is er vandaag veel aandacht geweest voor de moord op de politicus – de antipoliticus aan wie behoefte was volgens Felix Rottenberg – in 2002. Maar hoe is de politiek na 10 jaar te duiden? Is er wel wat veranderd? Heeft Fortuyn inderdaad effect gehad, regeert hij vanuit zijn graf, zoals sommigen beweren? Of is Pim een storm in een glas water gebleken?
Een tweetal ghostwriters, Arnold Vonk en Joep van Zijl hebben in zo’n zes weken tijd twaalf interviewees een aantal vragen voorgelegd in opdracht van Joost Eerdmans en Martijn van Winkelhof. Het resultaat?
Een boekje van bijna 150 pagina’s waarin de lezer meegenomen wordt in een onbekende wereld, of misschien beter: het onbekende gezicht van Pim Fortuyn te zien krijgt. Twaalf opgetekende interviews van ‘hoofdrolspelers’ die ‘de balans opmaken van de erfenis van (Pim) Fortuyn’.
’10 jaar zonder Pim’ vind ik de moeite waard om te lezen. Al is het alleen maar om te weten wat Wouke van Scherrenburg zelf van Pims uitspraak “Ach mens, ga lekker naar huis, koken, veel beter” vond en vindt. En dat hij haar een paar dagen na de gewraakte uitspraak zelf uitnodigde om Italiaans te komen eten. (Pim zou voor haar en een collega-journalist koken, verklapt Van Scherrenburg in het interview.)
Hilarische ontboezemingen verwachtte ik niet direct bij zo’n beladen onderwerp, de moord op een politicus, in mijn ogen zo’n historisch dieptepunt in de Nederlandse democratie. Echter, het beeld van Harry Mens verkleed als Annie de Rooij, in jurk en op hoge hakken, laat me maar niet los.
Maar ja, ik ben dan ook erg visueel ingesteld.
Op de foto: Joost Eerdmans, Ivo Opstelten en Martijn van Winkelhof tijdens de presentatie van het boek ’10 jaar zonder Pim’ aan de pers in Nieuwspoort, Den Haag, dinsdag 17 april 2012. (Foto: Linda Graanoogst)
De vrouw stak meteen van wal.
Of ik niet voor haar wilde bemiddelen.
Ze had een product dat ze “aan de man wilde brengen”.
Ik vroeg haar waar het om ging.
Een waterval aan woorden maakte mij duidelijk dat het “een duurzaam en goed product” betrof.
Ik gaf haar mijn visitekaartje.
Terwijl ze doorkabbelde over dat het “toch zo mooi zou zijn als mensen van het bestaan van dit product zouden weten”, bekeek zij haar nagels.
En ik ook. Ik nam aan dat ze op de zonnige middag voordat ze mij ontmoette in de tuin had zitten wroeten.
In een visioen zag ik mezelf met haar in een vastzittende lift; haar elevator pitch roetsjte driftig door.
En toen kwam het.
Behendig haalde ze – al doorkwebbelend – de zwarte aarde onder haar rechterwijsvinger uit.
De vrouw geneerde zich niet. Gedachteloos gooide zij het restafval van haar nagel en de etiquette op de grond.
Mijn visitekaartje bleek ook voor andere doeleinden zeer geschikt.
Soms heeft een bedrijf of een persoon niet veel anders nodig dan … een kort filmpje.
Een mooi voorbeeld hiervan is deze volgende ‘viral’:
Goede publiciteit is soms nog het beste te vangen in een spannende, korte film.
Vanavond ga ik deze nog maar eens aanstippen als ik voor een groep zakenvrouwen in Amsterdam spreek. Voor goede publiciteit volstaat soms slechts een filmpje, zoals blijkt. Met dank aan René Greve voor de tip!
Je kent het wel. Om je heen gebeurt er van alles, maar je ziet het niet. Omdat je er geen aandacht aan besteedt. De ‘bekende’ blinde vlek. Dus toen de social media club Amsterdam het thema ‘Uitgeven en Sociale Media’ op de agenda zette, prikkelde het meteen mijn nieuwsgierigheid. Wat zou de crème de la crème hierover zeggen? De die hards, die de sociale media als hun broekzak kennen… Ik hoopte op een pleidooi over hoe auteursrechten anno 2012 werken, met alle sociale kanalen. Ik verwachtte een scherp advies voor beginnend (digitale) schrijvers. En ik kreeg… een keurig stappenplan van @EllenFaxion, de eerste spreker.
Veel mensen – zo’n 70.000 in Nederland – dromen erover: een boek schrijven. Maar @EllenFaxion deed het gewoon. En doet het gewoon. Ze vangt anderhalve euro voor een E-boekje dat ze op internet voor 2,95 verkoopt. “Soms is een uitgever handig. Maar op papier zou hetzelfde boek 20,00 euro kosten. En ook daarvan krijg ik slechts zo’n 1,50 euro per boek. Dus denk zelf na wat je wil.”
@EllenFaxion, a.k.a. Ellen ‘Ik wilde een boek schrijven & een hit op iTunes’ de Lange-Ros gaf wat do’s en don’ts weg. En een helder stappenplan, hoe een boek te schrijven en uit te geven. Een boek van dertig –zelf geschreven- blogs bijvoorbeeld, gebundeld in een E-book.
Ellens tip: verzamel 1.000 fans en fluister ze in via je nieuwsbrief: “Mijn boek, lieve fan, is GRATIS tot 00.00 uur te downloaden, SPECIAAL VOOR JOU, lieve fan, dus Klik Op Deze Link…” Zo baande haar E-Book zich een weg naar boven via Itunes. En tadaah! Precies haar boek kwam boven de Ben Tiggelaar (jawel, die managementgoeroe) te staan. Het gaf Ellen haar gevoel van triomf. Of, zoals zij voor de zestig twitteraars in Pakhuis de Zwijger in haar eigen woorden zei: “Lekker puh!”
P.s. De tweede spreker bleek een goede 1.0-journalist. Hij is een 2.0-boek aan het schrijven, gebaseerd op tweets van tweeps over wat twitter nu eigenlijk is. Oja, en voornamelijk over mannen op twitter. (Zijn verhaal leek in de verte op een ander verhaal van Marketing and Leadership Strategist David Meerman Scott, die prachtig vertellen kan, overigens.) Wat de twitternaam is van die journalist bij #smcadam, ben ik –geloof ik – al weer kwijt. Zo heeft iedereen zijn blinde vlek.
P.p.s. Als je nog meer wil weten over ‘Uitgeven en Sociale Media’: @EllenFaxion gaf haar slide show weg via twitter: http://www.faxion.nl/2012/auteur20/
Je eigen brood kunnen verdienen. Financieel onafhankelijk zijn. Dat wil je toch als vrouw? Of niet? Ik belde naar het Sociaal Cultureel Planbureau.
Ik kreeg wetenschapper Ans Merens van de onderzoeksgroep Emancipatie, Jeugd en Gezin aan de lijn. Zij schreef o.a. de EmancipatieMonitor 2010 en is nu bezig met het onderzoek voor 2013. Ik vroeg haar of vrouwen nog altijd last hebben van het glazen plafond. Maar wetenschapper Merens schudde mij wakker.
De Nederlandse vrouw vindt ‘minder belangrijk om via werk in haar eigen levensonderhoud te voorzien’ dan de man. Met andere woorden: vrouwen vinden het dus niet zo belangrijk om hun eigen boontjes te kunnen doppen.
Eigenwijs als ik ben, geloofde ik haar niet. Ik checkte het en vroeg wildvreemde vrouwen op straat waarom ze werkten. “Ik doe het voor mijn ontwikkeling”, zei de eerste. De tweede riep iets over zelfontplooiing. En de derde wilde niet vereenzamen: “Je weet wel, de sociale contacten, hè.” Vrouwen praten nauwelijks in termen van geld. Die wetenschapper had gelijk. Zij verklapte mij bovendien de belangrijkste reden waarom vrouwen kiezen voor de deeltijdbaan. Raad het eens? De traditionele rolverdeling! De man blijft vaak fulltime werken als de vrouw kinderen gebaard heeft. De vrouw werkt in deeltijd omdat ze niet op zaterdag wil schoonmaken. De vervelende plakkende vloer ook! Nederland is dus niet zo vooruitstrevend als het lijkt…
Een andere reden om niet fulltime te werken is dat de gezondheid van de vrouw het niet toelaat. Dat blijkt dan vooral voor oudere vrouwen op te gaan. (Ook wordt mantelzorg, dus het zorgen voor opa of oma genoemd, maar daar was wetenschapper Merens niet zeker over of dat wel klopte. Dat zoekt ze nog uit.)
Weer een andere aanleiding is dat weinig vrouwen een fulltime baan in hun vak kunnen vinden. Omdat die fulltime baan er simpelweg niet is!? (Heel gek. Zijn die werkgevers en uitzendbureau’s er dan zo gewend aan geraakt dat vrouwen alleen maar parttime willen…?)
En als laatste belangrijke oorzaak noemde zij dat jonge vrouwen voor een parttime baan kiezen omdat zij nog een opleiding volgen. Maar alla, dat is logisch. Zonder papiertje ben je nergens. Dus dat juich ik alleen maar toe.
Gelukkig had de wetenschapper nog meer goed nieuws: jonge vrouwen – net als Marijn hier in dit panel – hechten wel evenveel waarde aan inkomen en economische zelfstandigheid als jonge mannen. Jonge vrouwen willen dus wel graag hun eigen brood verdienen.
Maar mijn generatie?
Mijn generatie lijkt alles te willen: een mooie man met een goed inkomen, lieve kinderen, een strak lijf, een leuke vriendenkring en een gladgestreken huishouden.
Ik denk dat het tijd wordt dat vrouwen de controle wat meer loslaten. Laat die man maar wat meer oppakken, in huis of met de kinderen.
Oké, dan is de keuken maar een rommel en ja, het lijkt alsof er een bom is ontploft in de woonkamer. Of ai, dan hebben de theedoeken het stoomstrijkijzer niet van dichtbij gevoeld…
En inderdaad, dan heb je last van die plakkende vloer. Maar liever die plakkende vloer dan dat glazen plafond.
En dat glazen plafond? Dat ben je misschien wel zelf…
Bijzonder zijn de ontwikkelingen in de politiek. Steeds vaker valt het mij op dat regels of wetten genegeerd worden, of zelfs aan de laars gelapt. Ook in de lokale politiek blijkt het normaal te zijn om regels omtrent geheimhouding overboord te gooien.
Ik doel hierbij op de site van de PVV die vandaag een raadsbrief op internet gooide. Hoppekee. In de openbaarheid ermee, vond de PVV Almere. pvvalmere.nl/index.php?opti… De site van de PVV kopte: “Schandalige vergoeding voor projectleider van duurzaamheidswinkel”. De grootste klacht was dat de projectleider een ‘schandalige vergoeding’ zou krijgen, en dat die dame ook nog eens als directeur van de Natuur en Milieu Federatie Flevoland zoveel subsidie zou hebben ontvangen. Een typisch PVV-onderwerp; want het gaat over iets ‘links’ zogenaamd, milieu en er zou met geld gesmeten zijn. Het ultieme onderbuikgevoel tegen de zogeheten ‘politieke elite’. Duurzaamheid zou te duur zijn.
Begrijp mij goed. Het gaat mij niet eens zozeer of datgene wat de PVV beweert in deze zaak, juist is weergegeven. Nee, wat mij bevreemdt is dat deze informatie op internet gezet wordt. Journalisten smullen hier natuurlijk van, maar is het ethisch verantwoord?
Het betreft immers een brief met ‘persoonsgebonden informatie’, waarbij de gekozen volksvertegenwoordigers elkaar ‘geheimhouding hebben opgelegd’ inzake deze kwestie. Deze brief ligt in een kastje met een slot, je mag het lezen, in je opnemen, maar verder niets. Je mag als raadslid er geen kopietjes van maken en zeker niet verspreiden.
Door het op de website van de partij te zetten, maakt de PVV het dus openbaar. Vervolgens ging PVV-er Toon van Dijk, van beroep zelf advocaat, op Twitter dit bericht tweeten, dus nogmaals verspreiden.
PVV openbaart 'geheime' raadsbrief: Baas duurzaamheidswinkel vangt voor 2 dagen per week € 71.392,00 per jaar. Idioot! pvvalmere.nl/index.php?opti…— Toon van Dijk (@ToonvanDijk_PVV) December 20, 2011
Waarop Almeerder Ruud Pet van GroenLinks weer reageerde met:
Wat zegt de democratische rechtsstaat over deze kwestie? Als de meerderheid het ergens over eens is en afspreekt dat iets geheim blijft, blijft dat staan, toch?
Ik vraag mij af of deze ‘geheimhoudingsplicht’ wel geschonden mag worden. Maar daar zal de advocaat toch wel voorafgaand aan zijn publicatie op de PVV-site over nagedacht hebben? Wellicht weet de heer Van Dijk iets wat wij nog niet weten, namelijk waarom hij dit wel zou mogen publiceren, ondanks de gemaakte afspraak om het salaris van een privépersoon niet door te vertellen. Vroeger zou dat een schande zijn geweest, om je niet aan de afspraak te houden.
Voor de grap heb ik overigens even uitgerekend wat de projectleider per uur exclusief BTW vraagt, afgaande op de door de PVV verstrekte gegevens. En dat is omgerekend 85 euro en 81 cent per uur, ervan uitgaande dat zij een jaar lang 16 uur per week op projectbasis werkt. Een schappelijk tarief voor een projectleider, me dunkt. Wat verdient een advocaat per uur, exclusief BTW, gemiddeld? Zeker 250 euro en een hele goede kan wel 500 euro per uur exclusief BTW vragen. Schandalig veel meer.
Met uw visitekaartjes en website probeert u als ondernemer toekomstige klanten ervan te overtuigen om voor u te kiezen. U netwerkt, haalt opdrachten binnen en werkt voor opdrachtgevers. U doet uw best om al deze taken zo goed mogelijk te doen. U wilt immers uitstralen dat uw bedrijf het beste is, zodat u de volgende prospect in uw klantenkring kan verwelkomen. Maar wat is uw daadwerkelijke ‘branding’?
In de workshop ‘Branding van uw bedrijf’ maakt journalist/marketing adviseur Linda Graanoogst u bewust van hoe uw bedrijf overkomt. Klopt uw ‘merk’, uw ‘brand’ met hetgeen u wil uitstralen?
Klopt het beeld bij de tekst? Passen de woorden die u gebruikt in uw uitingen wel bij de uitstraling van uw bedrijf?
– ‘vertical farming’. Tuinieren en groente of fruit verbouwen ‘avant la lettre’, noem ik het, de kantoormoestuin. Niet op het uitgestrekte platteland, maar de hoogte in, vandaar ‘vertica(a)l’, in (kantoor)gebouwen. Daarvan staan er toch al – dankzij de crisis – genoeg leeg. Maar waarom verticaal voedsel verbouwen?
